در فراسوی مرزهای تن ات تو را دوست می دارم.

آینه ها و شب پره های مشتاق را به من بده

روشنی و شراب را

آسمان بلند و کمان گشاده ی پل

پرنده ها و قوس و قزح را به من بده

و راه آخرین را

در پرده یی که میزنی مکرر کن.

در فراسوی مرزهای تن ام

تو را دوست می دارم.

در آن دور دست بعید

که رسالت اندام ها پایان می پذیرد

و شعله و شور تپش ها و خواهش ها

                                                  به تمامی

فرو می نشیند

و هر معنا قالب لفظ را وامی گذارد

چنان چون روحی

                      که جسد را در پایان سفر

تا به هجوم کرکس های پایان اش وانهد...

در فراسوی عشق

تو را دوست می دارم

در فراسوی پرده و رنگ.

در فراسوی پیکرهای مان

با من وعده ی دیداری بده.

                                              " شاملو"