جهان را بنگر سراسر

  که به رخت ِ رخوت ِخواب ِ خراب ِ خود

                                         از خویش بیگانه است.

  و ما را بنگر

            بیدار

  که هُشیواران ِ غم ِ خویشیم.

  خشم آگین و پرخاشگر

  از اندوه ِ تلخ ِ خویش پاس داری می کنیم،

  نگه بان ِ عبوس ِ رنج ِ خویشیم

  تا از قاب ِ سیاه ِ وظیفه یی که بر گِرد ِ آن کشیده ایم

                                                                   خطا نکند.

  و جهان را بنگر

  جهان را

        در رخوت ِ معصومانه ی خواب اش

  که از خویش چه بیگانه است!

  ماه می گذرد

                 در انتهای مدار ِ سردش.

   ما مانده ایم و

   روز

   نمی آید.

                                       " شاملو"